Nasıl Birisin?

Elimle işaret ederek beni görmesini sağlarım. Yüksek sesle yanımdakilere söylüyormuş gibi "Of sıkıldık artık!" derim. Onun da işi başından aşkın zaten, biraz daha beklerim.

...Asla affedilmez. ...Her insanın başına gelendir. ...Olağandır.

Çevremdekilere çatarım, moralim yerine gelir o zaman. Dinlenerek, gezerek kendimi rahatlatırım, keyifsiz olduğumu kimse anlamaz. Yakın arkadaşlarımla paylaşırım, bana destek olacaklardır.

"Hala en yakın arkadaşımsın" gibisinden bir espri yaparım. "Iyyy... Bu ne kızım?" Dost acı söyler tanımını bir köşeye atıp, yakışmış derim.

Dinlerim kendisini, nasıl olsa söyleyeceklerinin bir sonu var. Görmezden gelirim. Onu kırmadan acelem olduğunu söylerim.

Değiştirebiliyor muyuz? Yorum yapmam, teşekkür ederim o kadar. Olabilir, hediyenin güzel çirkini olmaz ki.

Çok uğraştım, beğenmeyenin kalbini kırabilirim. Her ihtimale karşı kimseye yedirmemeliyim. :) İlk deneme... Pek sorun olmaz sanırım.

Gidip ne kadar ayıp ettiklerini söylerim, olmaz ki canım böyle! Yorum yapmam, beni ilgilendirmiyorum sonuçta. Manalı bakışlar atarım, sanırım anlayacaklar.

Ben de gülümserim ve aynı tempoda devam ederim. Hızımı hafif arttırırım. Onu geçebilmek için daha hızlı koşarım ve geçersem manalı bir bakış fırlatırım.

Başka biri yok mu, almak istemiyorum. İhtiyacım varsa alırım, tezgahtarın sempatikliği de beni ilgilendirmez. Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır, alırım.

Asla... Evet. Nadiren...

Yeri gelince mutlaka. Yerli-yersiz iltifat etmek hiç hoş değil, hatta iltifat denilen kavram bana çok itici geliyor, sevmem anlayacağın. İltifat alırsam, tabii ki de ederim.